ساقیا از بهر جانت ساغری بر خلق ریز

ابر را در حین بسوزد برق جان افزای عشق

در میان ریگ سوزان در طریق بادیه

بانگ های رعد بینی می زند سقای عشق

یا صلا درده به سوی قامت و بالای عشق

شمس تبریز ار بتاند از قباب رشک حق

قبه های موج خیزد آن دم از دریای عشق