می گفت به زیر لب لا تخدعنی والک

من خرقه ز خور دارم چون لعل و گهر دارم

من خرقه کجا پوشم از صوفک و از شالک

با یار عرب گفتم در چشم ترم بنگر

می گفتم و می پختم در سینه دو صد حیلت

می گفت مرا خندان کم تکتم احوالک

خامش کن و شه را بین چون باز سپیدی تو