ترک خور و خفتن گو رو دین حقیقی جو

وان سبلت و آن بینی وان کبرک و آن کینک

کو شاهد و کو شادی مفرش به کیان دادی

خشتست تو را بالین خاکست نهالینک

تا میر ابد باشی بی رسمک و آیینک

بی جان مکن این جان را سرگین مکن این نان را

ای آنک فکندی تو در در تک سرگینک