بمانده است بیرون ز بیم نهنگ

چه افرنگ عقلی که بود اصل دین

چو حلقه ست بر در در آن کوی و دنگ

ز خشکیست این عقل و دریاست آن

بده می گزافه به مستان حق

که نی عربده بینی آن جا نه جنگ

یکی جام بنمودشان در الست