برآشفت با گیو و با پیلتن

وزو نیز با من مگردان سخن

ز گفتار او گیو را دل بخست

که بردی برستم بران گونه دست

فرو ماند خیره همه انجمن

بفرمود پس طوس را شهریار

که رو هردو را زنده برکن به دار