تویی ای شمس تبریزی نه زین مشرق نه زین مغرب

که صحت آید از دردی چو افشرده شود دنبل

ز بعد این می و مستی چو کار من تو کردستی

توکل کرده ام بر تو صلا ای کاهلان تنبل

نه آن شمسی که هر باری کسوف آید شود مختل