چنان حلمی و تمکینی چنان صبر خداوندی

که آن جا که نه امسالست و آن سالست پار ای دل

چو دیدم من عنایت ها ز صدر غیب شمس الدین

شدم مغرور خاصه مست و مجنون خمار ای دل

که اندر صبر ایوبش نتاند بود یار ای دل

عنان از من چنان برتافت جایی شد که وهم آن جا

به جسم او نیابد راه و نی چشمش غبار ای دل