چو شخصی کو دو زن دارد یکی را دل شکن دارد

هر آن کو صبر کرد ای دل ز شهوت ها در این منزل

عوض دیدست او حاصل به جان زان سوی آب و گل

بدان دیگر وطن دارد که او خوشتر بدش در دل

تو گویی کاین بدین خوبی زهی صبر وی ایوبی

وزین غبن اندر آشوبی که این کاریست بی طایل