در نمازش چو خروسم سبک و وقت شناس

چون رسد نوبت خدمت نشوم هیچ خجل

چو گه خدمت شه آید من می دانم

گر ز آب و گلم ای دوست نیم پای به گل

نه چو زاغم که بود نعره او وصل گسل

من ز راز خوش او یک دو سخن خواهم گفت

دل من دار دمی ای دل تو بی غش و غل