خود آفتاب جهانی تو شمس تبریزی

برآوریم فغان چون زنی تو زخم دوال

چگونه طبل نپرد بپر کرمنا

که باشدش چو تو سلطان زننده و طبال

ولی مدام نه آن شمس کو رسد به زوال