مپر به سوی همایان شه بدان پر و بال

دهان ببند ز حال دلم که با لب دوست

خدای داند کو را چه واقعه ست و چه حال

مکن اشارت سوی دلم که دل آن نیست

جراحت همه را از نمک بود فریاد

مرا فراق نمک هاش شد وبال وبال

چو ملک گشت وصالت ز شمس تبریزی