تو را و عقل تو را عشق و خارخار چراست

چنان که مرکب شیر خدای شد دلدل

چو درخور تک دلدل نبود عرصه عقل

ز تنگنای خرد تاخت سوی عرصه قل

که وقت شد که بروید ز خار تو آن گل

از این غم ار چه ترش روست مژده ها بشنو

که گر شبی سحر آمد وگر خماری مل