ای قاضی شیرین قضا باری فروخوان محضرم

خواهم که بدهم گنج زر تا آن گواه دل بود

گر چه گواهی می دهد رخساره همچون زرم

ور تو گواهان مرا رد می کنی ای پرجفا

بی لطف و دلداری تو یا رب چه می لرزد دلم

در شوق خاک پای تو یا رب چه می گردد سرم

پیشم نشین پیشم نشان ای جان جان جان جان