گر ذره ای دارد نمک گیرم اگر آن بشکنم

روزی دو باغ طاغیان گر سبز بینی غم مخور

چون اصل های بیخشان از راه پنهان بشکنم

من نشکنم جز جور را یا ظالم بدغور را

هر جا یکی گویی بود چوگان وحدت وی برد

گویی که میدان نسپرد در زخم چوگان بشکنم

گشتم مقیم بزم او چون لطف دیدم عزم او