ای شه حسام الدین حسن می گوی با جانان که من

یک لحظه پخته می شوی یک لحظه خامت می کنم

گر سال ها ره می روی چون مهره ای در دست من

چیزی که رامش می کنی زان چیز رامت می کنم

جان را غلاف معرفت بهر حسامت می کنم