تا جان ز فکرت بگذرد وین پرده ها را بردرد

ای ساقی روشن دلان بردار سغراق کرم

کز بهر این آورده ای ما را ز صحرای عدم

زیرا که فکرت جان خورد جان را کند هر لحظه کم

ای دل خموش از قال او واقف نه ای ز احوال او

بر رخ نداری خال او گر چون مهی ای جان عم