زان می که او سرکه شود زو ترش رویی کی رود

بر رخ نداری خال او گر چون مهی ای جان عم

خوبی جمال عالمان وان حال حال عارفان

کو دیده کو دانش بگو کو گلستان کو بوی و شم

این می مجو آن می بجو کو جام غم کو جام جم

آن می بیار ای خوبرو کاشکوفه اش حکمت بود

کز بحر جان دارد مدد تا درج در شد زو شکم