قبا جوشن و دل نهاده به مرگ

تهمتن چنین پاسخ آورد باز

که هستم ز کاووس کی بی نیاز

مرا تخت زین باشد و تاج ترگ

چرا دارم از خشم کاووس باک

چه کاووس پیشم چه یک مشت خاک

سرم گشت سیر و دلم کرد بس