تا گرم و شیرینت کند آن دلبر حلواییم

بسیار گفتم ای پدر دانم که دانی این قدر

که چون نیم بی پا و سر در پنجه آن ناییم

گر تو ملولستی ز من بنگر در آن شاه زمن

ای بی نوایان را نوا جان ملولان را دوا

پران کننده جان که من از قافم و عنقاییم

من بس کنم بس از حنین او بس نخواهد کرد از این