تا که فتادم چو صدا ناگه در چنگ غمت

گفتم این نقطه مرا کرد که پرگار شدم

غلغله ای می شنوم روز و شب از قبه دل

از روش قبه دل گنبد دوار شدم

از هوس زخمه تو کم ز یکی تار شدم

دزدد غم گردن خود از حذر سیلی من

زانک من از بیشه جان حیدر کرار شدم