خانه تهی یابد او هیچ نبیند اثرم

گیج شد از تو سر من این سر سرگشته من

تا که ندانم پسرا که پسرم یا پدرم

آن دل آواره من گر ز سفر بازرسد

سرکه فشانی چه کنی کآتش ما را بکشی

کآتشم از سرکه ات افزون شود افزون شررم

عشق چو قربان کندم عید من آن روز بود