چونک تویی میر مرا در بر خود گیر مرا

هر نفسی تازه ترم کز سر روزن بپرم

چونک بهارم تو شهی باغ توام شاخ ترم

خاک تو بادا کلهم دست تو بادا کمرم

چونک تو دست شفقت بر سر ما داشته ای

نیست عجب گر ز شرف بگذرد از چرخ سرم