باده اگر چه می خورم عقل نرفت از سرم

چونک چشیدم از لبش یاد شکر چرا کنم

از گلزار چون روم جانب خار چون شوم

از پی شب چو مرغ شب ترک سحر چرا کنم

مجلس چون بهشت را زیر و زبر چرا کنم

چونک کمر ببسته ام بهر چنان قمررخی

از پی هر ستاره گو ترک قمر چرا کنم