هر رگ این رباب را ناله نو نوای نو

چونک حجاب دل شود زود قفاش می زنم

گفتم شیشه مرا بر سر سنگ می زنی

گفت چو لاف عشق زد تیغ بلاش می زنم

تا ز نواش پی برد دل که کجاش می زنم

در دل هر فغان او چاشنی سرشته ام

تا نبری گمان که من سهو و خطاش می زنم