گر چه برفتی از برم آن بنرفت از سرم

ای تو بداده در سحر از کف خویش باده ام

ناز رها کن ای صنم راست بگو که داده ام

بر سر ره بیا ببین بر سر ره فتاده ام

چشم بدی که بد مرا حسن تو در حجاب شد

دوختم آن دو چشم را چشم دگر گشاده ام