بر سر ره بیا ببین بر سر ره فتاده ام

ای تو بداده در سحر از کف خویش باده ام

ناز رها کن ای صنم راست بگو که داده ام

گر چه برفتی از برم آن بنرفت از سرم

چشم بدی که بد مرا حسن تو در حجاب شد

دوختم آن دو چشم را چشم دگر گشاده ام

چون بگشاید این دلم جز به امید عهد دوست