چشم بدی که بد مرا حسن تو در حجاب شد

ناز رها کن ای صنم راست بگو که داده ام

گر چه برفتی از برم آن بنرفت از سرم

بر سر ره بیا ببین بر سر ره فتاده ام

دوختم آن دو چشم را چشم دگر گشاده ام

چون بگشاید این دلم جز به امید عهد دوست

نامه عهد دوست را بر سر دل نهاده ام