کنون در حلقه زلفش گرفتارم گرفتارم

کشید این دل گریبانم به سوی کوی آن یارم

در آن کویی که می خوردم گرو شد کفش و دستارم

ز عقل خود چو رفتم من سر زلفش گرفتم من

چو هر دم می فزون باشد ببین حالم که چون باشد

چنان می های صدساله چنین عقلی که من دارم

بگوید در چنان مستی نهان کن سر ز من رستی