منم چو آسمان دوتو ز عشق شمس تبریزی

از آن می های کاری من چه خوش بی هوش هشیارم

چو عنقا کوه قافی را تو پران بینی از عشقش

اگر آن که خبر یابد ز لعل یار عیارم

بزن تو زخمه آهسته که تا برنسکلد تارم