چو از دستش خورم باده منم آزاد و آزاده

چه بی برگم ز هجرانش اگر در باغ و جناتم

مرا رخسار او باید چه سود از ماه و پروینم

چو شام زلف او خواهم چه سود از شام و شاماتم

چو پیش او زمین بوسم به بالای سماواتم

سعادت ها که من دارم ز شمس الدین تبریزی

سعادت ها سجود آرد به پیش این سعاداتم