یکی رنگی برآوردم که گویی باغ را وردم

چو دخلم از لبی دادی که پاک آمد ز بیدادی

کی داند وسعت خرجم کجا گشته ست هر خرجم

چو دیدم داد و جود تو شدم محو وجود تو

تو داوود جوانمردی امام قدرالسردی

چو من محصون آن سردم برون از گرم و از سردم

چو عکس جیش حسن تو طراد آورد بر نقشم