چو باد نوبهار خوش در این بستان همی گردم

چو باغ وصل خوش بویم چو آب صاف در جویم

چو احسان است هر سویم در این احسان همی گردم

مرا افتاد کار خوش زهی کار و شکار خوش

چه جای باغ و بستانش که نفروشم به صد جانش

شدم من گوی میدانش در این میدان همی گردم

کسی باشد ملول ای جان که او نبود قبول ای جان