که پیش من آید به آوردگاه

که اندیشه از دل بباید سترد

نبینی تو زین لشکر بیکران

یکی مرد جنگی و گرزی گران

گر ایدون که یاری دهد هور و ماه

سلیح ست بسیار و مردم بسی

سرافراز نامی ندانم کسی