دهان مگشای بی هنگام و می ترس از زبان من

کبوتر همچو من دیدی که من در جستن بازم

به هر هنگام هر مرغی به هر پری همی پرد

مگر من سنگ پولادم که در پرواز آغازم

زبانت گر بود زرین زبان درکش که من گازم

به دنبل دنبه می گوید مرا نیشی است در باطن

تو را بشکافم ای دنبل گر از آغاز بنوازم