یکی سوزی است سازنده عتاب شمس تبریزی

چه خوانی دیده پیهی را که پس فرداش بگدازم

کمان نطق من بستان که تیر قهر می پرد

که از مستی مبادا تیر سوی خویش اندازم

رهم از عالم ناری چو با این سوز درسازم