بگیرم خرس فکرت را ره رقصش بیاموزم

گهی لت خواره چون طبلم گهی شقه علم باشم

اگر طبال اگر طبلم به لشکرگاه آن فضلم

از این تلوین چه غم دارم چو سلطان را حشم باشم

به هنگامه بتان آرم ز رقصش مغتنم باشم

چو شمعی ام که بی گفتن نمایم نقش هر چیزی

مکن اندیشه کژمژ که غماز رقم باشم