خنک آن کاروان کش من در این ره راه زن باشم

چو دست او رسن باشد که دست چاهیان گیرد

چه دستک ها زنم آن دم که پابست رسن باشم

مرا گوید چه می نالی ز عشقی تا که راهت زد

چو چنگم لیک اگر خواهی که دانی وقت ساز من

غنیمت دار آن دم را که در تن تن تنن باشم

چو یار ذوفنون من زند پرده جنون من