اگر یک دم بیاسایم روان من نیاساید

شده خواب من آواره ز سحر یار خودرایم

ز شب های من گریان بپرس از لشکر پریان

که در ظلمت ز آمدشد پری را پای می سایم

من آن لحظه بیاسایم که یک لحظه نیاسایم

رها کن تا چو خورشیدی قبایی پوشم از آتش

در آن آتش چو خورشیدی جهانی را بیارایم