که تا چون مه نکاهم من چو مه زان پس نیفزایم

که آن خورشید بر گردون ز عشق او همی سوزد

و هر دم شکر می گوید که سوزش را همی شایم

رها کن تا که چون ماهی گدازان غمش باشم