جهان گر رو ترش دارد چو مه در روی من خندد

که غمزه چشم و ابرو را نمی دانم نمی دانم

منم یعقوب و او یوسف که چشمم روشن از بویش

اگر چه اصل این بو را نمی دانم نمی دانم

که من جز میر مه رو را نمی دانم نمی دانم

ز دست و بازوی قدرت به هر دم تیر می پرد

که من آن دست و بازو را نمی دانم نمی دانم