که بنشست آن مه زیبا چو صد تنگ شکر پیشم

بنه ای سبز خنگ من فراز آسمان ها سم

روان شد سوی ما کوثر پر از شیر و پر از شکر

بدران مشک سقا را بزن سنگی و بشکن خم

یکی آهوی جان پرور برآمد از بیابانی