بریزم بر تن لاغر از آن باده یکی قمقم

یکی عاقل میان ما به دارو هم نمی یابد

در این زنجیر مجنونان چه مجنون می شود مردم

به نزد من یکی ساغر به از صد خانه پرزر

میان روزه داران خوش شراب عید در می کش

نه آن مستی که شب آیی ز ترس خلق چون کزدم

بخور بی رطل و بی کوزه میی کو بشکند روزه