بریزم بر تن لاغر از آن باده یکی قمقم

یکی عاقل میان ما به دار وهم نمی یابند

در این زنجیر مجنونان چه مجنون می شود مردم

بر مخمور یک ساغر به از صد خانه پرزر

میان روزه داران خوش شراب عشق در می کش

نه آن مستی که شب آیی ز شرم خلق چون کزدم

بخور بی رطل و بی کوزه میی کو نشکند روزه