چون شب بشود تاری با این همه بیداری

بگداخت در اندیشه مانند شکر خوابم

بی لطف وصال او گشتم چو هلال او

تا شب نبرد هرگز در دور قمر خوابم

با عشق همی گویم کای عشق ببر خوابم

چون خواب مرا بیند بگریزد و بنشیند

از من برود آید در شخص دگر خوابم