تو قصه خود می گو من قصه خود گفتم

گر تو بنمی خسپی بنشین تو که من خفتم

بس کردم از دستان زیرا مثل مستان

از خواب به هر سویی می جنبم و می افتم

من تشنه آن یارم گر خفته و بیدارم