تو خود نمکستانی شوری دگر آوردم

آن ساقی بایستم چون دید که سرمستم

بگرفت سر دستم بوسید رخ زردم

گفتم که تو سلطانی جانی و دو صد جانی

از جام می خالص پرعربده شد مجلس

از عربده کی ترسم من عربده پروردم

بی او نکنم عشرت گر تشنه و مخمورم