می رفت شه شیرین گفتم نفسی بنشین

من سایه آن سروم بی سرو کجا گردم

نور دل ابر آمد آن ماه اگر ابرم

شاه همه مردان است آن شاه اگر مردم

ای مستی هر جزوم ای داروی هر دردم

خورشید حمل کی بود ای گرمی تو بی حد

ای محو شده در تو هم گرمم و هم سردم