روید گل زرد ای جان از خاک سر گورم

بردی دل و من قاصد دل از دگران جویم

نادیده همی آرم اما نه چنین کورم

گر چهره زرد من در خاک رود روزی

آخر نه سلیمان هم بشنید غم موری

آخر تو سلیمانی انگار که من مورم

گفتی که چه می نالی صد خانه عسل داری