تا زان لب خندانت یک خنده بیاموزم

شاگرد تو می باشم گر کودن و کژپوزم

ای چشمه آگاهی شاگرد نمی خواهی

چه حیله کنم تا من خود را به تو دردوزم

باری ز شکاف در برق رخ تو بینم