بیامد نشست از بر گاه خویش

چو نعل سمندم بساید زمین

ز فتراک زین برگشایم کمند

بخواهم از ایرانیان کین ژند

گرانمایگان را همه خواند پیش

که گر کم شد از تخت من ژنده رزم

نیامد همی سیر جانم ز بزم